fridrikv.is

Ég hafði verulega gaman af því að upplifa Menningarnótt í Reykjavík í fyrsta skipi, sérstaklega vegna þess að umræðan hefur að mínu mati ekki verið svo góð og aðalega talað um fyllerí og sóðaskap. Við hjónin hlustuðum á ráðleggingar borgaryfirvalda og lögðum bílnum í hæfilegri fjarlægð og löbbuðum í bæinn, sem var hárrétt ákvörðun. Karnival stemmingin höfðaði til okkar og ég skil vel að fólk velti því fyrir sér hvort að stórtónleikarnir á Austurvelli og Ingólfstorgi séu þarfir á svona kvöldi. Ég hafði aftur á móti mjög gaman af því að sjá Samaris á litlu sviði á horni Bankastrætis og Skólavörðustígs, og frábæra tónleika í rakastofu almúgans Amadeus sem greinilega eru árvissir því færri komust að ein vildu. Svo ekki sé minnst á að upplifa orgel og kórsöng í Hallgrímskirkju án þess að vera í messu. Er það merki um að ég sé orðin gamall þegar flugeldasýning höfðar ekki lengur til mín? Eða er það kanski upplifunin á stórkostlegri flugeldasýningu í tilefni af 10 ára afmæli Fiskidagsins mikla í fyrra sem lætur aðrar flugeldasýningar líta hálf ræfilslega út. Ég held að það sé óhætt að segja að Skólavörðustígurinn sé miðdepill mataráhugafólks á Menningarnótt, gaman að sjá fallegar samlokur fyrir utan Ostabúðina, fjölda fólks gæða sér á heimilismat í Matbúð mömmu Steinu og þéttsetnir bekkir á öllum kaffihúsum og veitingastöðum í götunni.

En hrós mitt að þessu sinni fer til starfsfólksins og eigenda á Caffé Loka, þar höfum við veitingastað með sál sem skilar sér greinilega til viðskiptavinanna, þarna inni var góð blanda af fjölskyldufólki, erlendum gestum af öllum þjóðernum og fínum frúm. sem gæddu sér á plokkfiski, kjötsúpu, sviðasultu, flatbrauði, rúgbrauði og öðrum heimilislegum veitingum sem borið var fram með þjóðarstolti og metnaði. Ég hef oft heyrt talað niður til þjónustu á veitingastöðum í miðborginni, að þar séu ungir krakkar, sem kunna lítið til verka og enginn fagmennska. Það er nú aldeilis ekki raunin á Caffé Loka þar sem starfsstúlkurnar höfðu greininlega gaman af vinnunni sinni, voru vel að sér, fumlausar og brosandi.
Að mínu mati er þarna einn af hornsteinum í reykvískri matarmenningu sem aðrir veitingamenn ættu að taka sér til fyrirmyndar og hlakkar mig nú þegar til að mæta á staðinn aftur og þá sérstaklega með erlenda gesti.